Irrational man

Woody Allen kiest in zijn laatste film voor een groep vrij onbekende acteurs. Of dát juist de geloofwaardigheid van het verhaal ten goede komt, of het toch weer gezocht moet worden in de schitterende dialoogstijl van Allen is de vraag. Je wordt meegenomen in de midlife problematiek van een filosofieleraar met enige reputatie. Drank, vrouwen, vooral ambitieuze jonge studentes, de leefwereld van Abe, waarmee hij, zoals te verwachten, toch een beetje ongelukkig is. Dat verandert ingrijpend als hij een gesprek opvangt van een volslagen onbekende vrouw, waarbij hij het idee opvat de hem al even onbekende rechter in haar echtscheidingsprocedure te vermoorden. Hoe bespottelijk en irrationeel het idee ook is, gaandeweg de film leef je als toeschouwer met tegenzin mee met Abes’ gekozen bevrijding uit de doelloosheid van zijn bestaan. Jill, een jonge studente waarmee hij een relatie aangaat en bij wie hij juist na jaren weer kan presteren vanwege zijn moorddadige plannen, confronteert hem. Mooie ingrediënten voor een vermakelijke Woody Allen